Onderstaande overweging schreef ik op 8 april 2014, vier jaar en een dag na de martelaardsdood in Homs van Frans van der Lugt sj.
Stille vreugde en dankbaarheid.
Ook verdriet en pijn. Toch vooral een ingehouden blijheid, hoop en kracht. Dat
is wat ik de voorbije uren heb gevoeld naar aanleiding van de brutale dood van
Frans van der Lugt sj.
Ook verdriet en pijn. Toch vooral een ingehouden blijheid, hoop en kracht. Dat
is wat ik de voorbije uren heb gevoeld naar aanleiding van de brutale dood van
Frans van der Lugt sj.
Ik durf te vermoeden dat dit ook
was wat Frans voelde, na zijn keuze om solidair te blijven met zijn geliefde Syrische
vrienden. Hij zal zeker momenten van opstand en angst gekend hebben. In het bijzonder de
laatste ogenblikken van zijn leven. Ook strijd, voorafgaand aan
die overgave. Maar sindsdien moet zijn
hart vervuld geweest zijn van vrijheid en kracht.
was wat Frans voelde, na zijn keuze om solidair te blijven met zijn geliefde Syrische
vrienden. Hij zal zeker momenten van opstand en angst gekend hebben. In het bijzonder de
laatste ogenblikken van zijn leven. Ook strijd, voorafgaand aan
die overgave. Maar sindsdien moet zijn
hart vervuld geweest zijn van vrijheid en kracht.
Mij kwamen beelden voor ogen uit
de film “Des hommes et des dieux”. Een
film over Franse trappisten die er in de jaren negentig van de vorige eeuw,
midden in de Algerijnse burgeroorlog, voor kozen om niet te vluchten. Wel om solidair te blijven met en bij de
plaatselijke bevolking. De film verhaalt de innerlijke strijd van de monniken. Je ziet ze vechten en wenen van angst. En dan,
geleidelijk aan, merk je hoe er rust en vrede komt bij de keuze om te blijven.
Hoogtepunt is een maaltijd, de laatste, die ze samen gebruiken. Er wordt geen
woord gebroken. Ze drinken een glas wijn en eten samen. De liefdeskracht is zo
groot dat de kijker erdoor meegesleept wordt. Diezelfde nacht worden ze uit hun
bed gesleurd, ontvoerd om uiteindelijk onthoofd te worden.
de film “Des hommes et des dieux”. Een
film over Franse trappisten die er in de jaren negentig van de vorige eeuw,
midden in de Algerijnse burgeroorlog, voor kozen om niet te vluchten. Wel om solidair te blijven met en bij de
plaatselijke bevolking. De film verhaalt de innerlijke strijd van de monniken. Je ziet ze vechten en wenen van angst. En dan,
geleidelijk aan, merk je hoe er rust en vrede komt bij de keuze om te blijven.
Hoogtepunt is een maaltijd, de laatste, die ze samen gebruiken. Er wordt geen
woord gebroken. Ze drinken een glas wijn en eten samen. De liefdeskracht is zo
groot dat de kijker erdoor meegesleept wordt. Diezelfde nacht worden ze uit hun
bed gesleurd, ontvoerd om uiteindelijk onthoofd te worden.
Geen groter liefde dan wie zijn
leven geeft voor zijn vrienden, lezen we in de brieven van Johannes.
leven geeft voor zijn vrienden, lezen we in de brieven van Johannes.
Frans is een martelaar. Iemand
die door zijn leven en zijn dood getuigenis afgelegd heeft van zijn geloof en
zijn ervaring dat God liefde is. Dat die liefde woont in elke mens en sterker is dan alles.
die door zijn leven en zijn dood getuigenis afgelegd heeft van zijn geloof en
zijn ervaring dat God liefde is. Dat die liefde woont in elke mens en sterker is dan alles.
Ik ben dankbaar om het leven én
de dood van Frans. Ik voel vreugde in mijn hart.
de dood van Frans. Ik voel vreugde in mijn hart.
