Jezuïeten hebben de traditie van de “ratio conscientiae”: het openleggen van het geweten tav hun oversten. Concreet betekent dit vertellen hoe het met je gaat. Niet alleen aan de buitenkant, maar ook aan de binnenkant. De leuke dingen en de successen. Maar net zo goed de frustraties, de beperkingen en de mislukkingen.
Dit maakt dat er een reële kwaliteit van vertrouwelijk gesprek kan ontstaan waarin je de ander echt kan ontmoeten zoals hij is.
Dit heb ik gisteren kunnen meemaken in de gemeenschap. We hadden startdag in een nabijgelegen abdijtje. De voormiddag hebben we besteed aan een gebedstijd gevolgd door een uitwisseling. Niet de eigenlijke ratio conscientiae. Maar toch een heel openhartige persoonlijke terugblik van elkeen op de voorbije tijd en de vooruitzichten voor het nieuwe werkjaar.
Het doet deugd zo te mogen luisteren naar je medebroeders. De vreugde maar ook de pijn. De hoop én de ontgoocheling. Samen mens zijn. En dit met mekaar mogen delen. In hoop, geloof en liefde.
