Bij het verlaten
van de trein stond ik naast een dame met twee zware koffers. Ik stak haar een
handje toe en in aarzelend Frans dankte ze me heel vriendelijk. Eigenlijk best
aangenaam.
Toen ik nadien
de stad instapte op weg naar mijn afspraak dacht ik hier wat over na. Waarom
had ik die dame geholpen? Omdat ik me als jezuïet en priester daartoe verplicht
voelde?
de stad instapte op weg naar mijn afspraak dacht ik hier wat over na. Waarom
had ik die dame geholpen? Omdat ik me als jezuïet en priester daartoe verplicht
voelde?
Neen, kwam er
meteen als antwoord. En toch is er een link tussen beide. Als ik jezuïet ben
geworden en me priester heb laten wijden, is dat onder meer omdat ik ervaren had dat evangelisch
leven gelukkig maakt. Een ander helpen is vervullend. En als je dat,
bijvoorbeeld door het religieuze leven in te stappen, tot op zekere hoogte
structureel een plaats kan geven in je leven, dan bouw je meteen ook een reële mogelijkheid
tot geluk in je leven in.
meteen als antwoord. En toch is er een link tussen beide. Als ik jezuïet ben
geworden en me priester heb laten wijden, is dat onder meer omdat ik ervaren had dat evangelisch
leven gelukkig maakt. Een ander helpen is vervullend. En als je dat,
bijvoorbeeld door het religieuze leven in te stappen, tot op zekere hoogte
structureel een plaats kan geven in je leven, dan bouw je meteen ook een reële mogelijkheid
tot geluk in je leven in.
