De interpretatie die in deze clip wordt gegeven aan het habijt van de zusters lijkt me wat simplistisch en historisch in het beste geval maar ten dele juist. Maar een goede karikatuur zet wel aan het denken.
Recent onderzoek bevestigt dat wereldwijd vrouwelijke congregaties mét habijt makkelijker nieuwe kandidaten aantrekken dan andere.
Dit stelt een ruimere vraag. Hoe zichtbaar zijn wij, durven wij, christenen, zijn in onze samenleving? Laten wij ons kennen in onze omgeving? Geven wij onze mening en komen wij, ook met daden, op voor wat leeft in ons hart?
Meer in het bijzonder, getuigen wij voldoende van onze vreugde?
