In zijn homilie van vrijdagmorgen, 25 oktober 2013, ging Paus Franciscus in op hoe je nu het best kan biechten.
Te biecht gaan is de liefde van Jezus ontmoeten met een eerlijk
hart en met de transparantie van een kind. Het betekent dat je “de genade van
schaamte” die ons toegang biedt tot Gods
vergeving niet weigert maar welkom heet.
hart en met de transparantie van een kind. Het betekent dat je “de genade van
schaamte” die ons toegang biedt tot Gods
vergeving niet weigert maar welkom heet.
Sommigen zeggen: “Oh, ik biecht rechtstreeks tot God” Maar dat is
makkelijk, dat is als biechten per email, is het niet? God is dan op grote
afstand. Ik zeg van alles, maar er is geen contact van aangezicht tot
aangezicht, geen oogcontact.
makkelijk, dat is als biechten per email, is het niet? God is dan op grote
afstand. Ik zeg van alles, maar er is geen contact van aangezicht tot
aangezicht, geen oogcontact.
Sommigen gaan wel degelijk biechten. Maar ze biechten zoveel oppervlakkige zaken. Het
lijkt allemaal in de lucht te zweven, los van de concrete werkelijkheid. Eigenlijk
is dat net alsof je niet biecht.
lijkt allemaal in de lucht te zweven, los van de concrete werkelijkheid. Eigenlijk
is dat net alsof je niet biecht.
Onze zonden biechten is niet als zou je naar een psychiater gaan,
of naar een folterkamer. Het is tot de Heer zeggen: “Heer, ik ben een zondaar”.
Maar door het feit dat je dit zegt aan een broer, wordt het concreet. “Ik ben
een zondaar omwille van dit en nog iets anders.”
of naar een folterkamer. Het is tot de Heer zeggen: “Heer, ik ben een zondaar”.
Maar door het feit dat je dit zegt aan een broer, wordt het concreet. “Ik ben
een zondaar omwille van dit en nog iets anders.”
Kleine kinderen hebben die wijsheid: als een kind komt biechten
zegt het nooit iets algemeen. “Eerwaarde, ik heb dit en dat gedaan met mijn
tante, een andere keer heb ik dit woord gebruikt” en dan noemt het ook dat
woord. Dat wil dus zeggen dat ze precies zijn, hé. Zij hebben die eenvoud van
de waarheid. En wij hebben altijd de neiging om de werkelijkheid van onze
fouten te verdoezelen.
zegt het nooit iets algemeen. “Eerwaarde, ik heb dit en dat gedaan met mijn
tante, een andere keer heb ik dit woord gebruikt” en dan noemt het ook dat
woord. Dat wil dus zeggen dat ze precies zijn, hé. Zij hebben die eenvoud van
de waarheid. En wij hebben altijd de neiging om de werkelijkheid van onze
fouten te verdoezelen.
Maar er is iets mooi: als we in tegenwoordigheid van God onze
zonden belijden, dan voelen we altijd die genade van schaamte. Je beschaamd
voelen in het aanschijn van God is een genade. Het is een genade: “Ik ben
beschaamd over mezelf.” We denken aan Petrus wanneer hij, na het wonder van
Jezus op meer, zei: “Ga weg van mij, Heer, wan ik ben een zondaar.” Hij is beschaamd
over zijn zonden in de aanwezigheid van de de heiligheid van Jezus.
zonden belijden, dan voelen we altijd die genade van schaamte. Je beschaamd
voelen in het aanschijn van God is een genade. Het is een genade: “Ik ben
beschaamd over mezelf.” We denken aan Petrus wanneer hij, na het wonder van
Jezus op meer, zei: “Ga weg van mij, Heer, wan ik ben een zondaar.” Hij is beschaamd
over zijn zonden in de aanwezigheid van de de heiligheid van Jezus.
