In het bezinningscentrum waar ik woon bevind ik me niet meteen aan de rand van de Kerk. En ook de jongeren met wie ik de voorbije weken in contact ben geweest, hadden doorgaans nogal wat banden met de katholieke/christelijke traditie.
Toch heb ik vaak het gevoel dat ik werk aan de rand.
Onze cultuur – dus ook de mijne – heeft weliswaar heel uitgesproken christelijke wortels. Maar de taal, de symboliek, het onmiddellijke referentiekader … van het dagdagelijkse leven – ook van het mijne – lijken daar vaak geen band mee te hebben. Het lijken twee volledig gescheiden werelden.
En toch stel ik vast dat het mogelijk is om beide werelden samen te brengen. Meer nog, de ontmoeting veroorzaakt vaak een Aha-erlebnis. Het produceert zin, herkenning, vreugde, richting … Het vraagt een heel ervaringsgerichte benadering. Een traditionele, affirmatieve, “waarheids”-aanpak werkt niet. Zelf bij de binnenste kern van christenen is het wenselijk om je kwetsbaar en zoekend op te stellen.
Dan kan het plots mogelijk worden om vér te gaan, en om door te dringen tot de kern. Dan wordt er ook echt verwacht dat je over Jezus gaat praten. Dan wordt ook duidelijk dat rand en kern aansluiting kunnen vinden.
