een wet van Meden en Perzen geworden. Alles wat met christendom, Kerk en a
fortiori Paus en Vaticaan te maken heeft wordt a priori op argwaan om niet te
zeggen vijandigheid onthaald door de massamedia. Uitzonderingen niet te na
gesproken. Of nog, de evangelische waarden en de zin voor transcendentie zijn
onverenigbaar met onze cultuur van consumptie en onmiddelijke bevrediging van
de behoeften en dus met onze tijdsgeest.
– om niet te zeggen steeds sterker wordende – aantrekkingskracht die Paus
Franciscus op diezelfde media en publieke opinie uitoefent doet mij deze evidentie in vraag stellen. Nochtans
is zijn discours uitgesproken evangelisch en vermijdt hij bepaald niet de
referentie aan God of Jezus.
is een communicatief genie. Dat was JP II overigens ook, zij het op een andere
manier. Er lijkt me echter meer aan de hand. Zelf zie ik twee verklaringen voor
de fascinatie die Franciscus oproept.
soberheid, solidariteit, eenvoud, respect, engagement …) zijn waarden waarnaar onze
tijdgenoten smachten, hoezeer ze ook ingaan tegen de tijdsgeest.
aanreikt is geenzins belerend of dwingend. Welintegendeel. Hij leeft ze gewoon voor. En dat sinds lange
jaren. Woord en daad vallen samen bij deze man. Net zoals bij Jezus.
