pastorale verantwoordelijken van het bisdom Brugge toe bij de start van het
nieuwe jaar. Ik blikte, vertrekkend van vier video’s, terug op het voorbije
jaar om daar inspiratie uit te halen. Graag enkele uittreksels. (6/8)
was ik regelmatig te gast bij vrienden die een dochtertje hebben van 14 jaar.
Ze is een goede leerlinge en heeft heel wat vriendinnen. Een aankomend
pubertje. Een tijd geleden vertelden de ouders mij dat hun dochter regelmatig
’s avonds in haar bed ligt te wenen. De reden is steeds dezelfde: ze heeft
angst dat in de toekomst haar vriendinnen haar zouden kunnen pesten.
haar over babbelde, vertelde ze me dat ze vond dat ze goed ligt in haar
klas, dat ze niet gepest werd of wordt
en dat er eigenlijk ook geen enkele objectieve reden is om aan te nemen dat die
vriendinnen haar in de toekomst zouden gaan pesten. Toch kan ze zich zo door
haar angst op sleeptouw laten nemen dat ze soms hoopt dat haar humaniora zo
snel mogelijk achter de rug mag zijn. Angst. Angst voor dingen die niet bestaan
en die haar belet te genieten van wat zich nu aandient. In het gesprek werd
haar wel duidelijk dat dit alles eigenlijk te gek is om dood te doen. Van zodra
ze de gedachte evenwel tot zich toeliet, is ze een vogel voor de kat.
van dit meisje een buitengewone illustratie van hoe vernietigend en verlammend
angst kan zijn. We weten het allemaal: angst is een slechte raadgever. Onder
het mom van rationele argumenten kan hij ons volledig in zijn greep krijgen en
de horizon totaal verduisteren. Dat geldt ook voor ons geloofsleven, meer in
het bijzonder als we nadenken over de toekomst van onze Kerk en onze
samenleving.