Het
lijkt verleidelijk om het bidden met de Schrift in de eerste plaats en zelfs exclusief te “evalueren” in functie van de vreugde die het je geeft. Ignatius van Loyola leert ons om hier subtieler mee om te gaan.
Het is
vaak een teken dat je op een voor jou vruchtbare wijze aan het bidden bent als
er afwisseling is in je hart: van vreugde en leegte, van hoop en verdriet, van
verlangen en pijn …. Om het misschien wat oneerbiedig uit te drukken, “goed bidden” is iets anders dan
voortdurend “tegen het plafond hangen”.
Wel integendeel. Het voorbeeld van de heiligen leert overdadig dat de strijd de
regel en niet de uitzondering is. Wie echt
kiest voor Jezus die gaat gewoonweg op weerstand stuiten. Bij anderen, maar ook
bij zichzelf.
In de mate dat ons gebed echt betrokken is op ons leven, gaan
we dat ook merken in ons gebed en zal er afwisseling zijn van aangename én van
minder aangename bewegingen in het hart.
Nikolaas Sintobin sj
