Gisterenavond was ik te gast op een “alumni night”. «Stibbe», het Brusselse advokatenkantoor waar ik 20 jaar geleden medewerker werd, nodigde zijn alumni uit voor een feestelijke avond.
“In mijn tijd” was het kantoor ondergebracht in Ukkel, in een wirwar van appartementen. Enkele jaren geleden verhuisde het naar een prestigieus kantoorgebouw, vlak bij het Centraal Station.
Het was goed om er even terug bij te zijn en te praten met oude bekenden. Toch heb ik op geen enkele manier heimwee gevoeld. Ik heb die bladzijde definitief omgeslagen. Al een hele tijd.
Ik heb er iets meer dan een jaar deeltijds gewerkt. Achteraf beschouwd is het de vorming die ik daar gekregen heb die mij, op zijn minst qua methode, thans het meest dienstbaar is. Ik heb er enkel gewerkt aan dossiers voor het Hof van Cassatie. Die vragen een heel eigen techniek: precies verwoorden wat je verlangt te zeggen, zonder de minste dubbelzinnigheid of onduidelijkheid; heel strikte opbouw en structuur …
Niet meteen de meest verbreide methode in het wereldje van spiritualiteit en theologie. Maar kruisbestuiving werkt.
Ik denk dat we er in de Kerk eerder meer dan minder van nodig hebben. Goede wil en grootmoedigheid volstaan niet.
