Sommige jaren, tijdens de Advent, kan het
geboorteverhaal – zo gewoon, zo tastbaar – mijn gedachten en gevoelens echt in
zijn greep houden. Het lastige ongemak van de gevorderde zwangerschap. Mensen
op zoek naar onderdak en rust. Stro, hout, wat doeken. De geur van dieren in
een stal. De schreeuw van een
nieuwgeboren baby.
geboorteverhaal – zo gewoon, zo tastbaar – mijn gedachten en gevoelens echt in
zijn greep houden. Het lastige ongemak van de gevorderde zwangerschap. Mensen
op zoek naar onderdak en rust. Stro, hout, wat doeken. De geur van dieren in
een stal. De schreeuw van een
nieuwgeboren baby.
Maar dit
jaar is het de sfeer van mysterie die boven het verhaal zweeft en het ook helemaal
doordringt, die mijn verbeelding bezighoudt.
jaar is het de sfeer van mysterie die boven het verhaal zweeft en het ook helemaal
doordringt, die mijn verbeelding bezighoudt.
In een
adventshomilie citeerde de predikant een theoloog die zei dat nadenken over God
hetzelfde is als te trachten een overvliegende vogel te tekenen. “Je eindproduct
kan een gedetailleerde tekening zijn van zijn vleugels, vastgelegd in één
bepaalde positie, van zijn pluimen, ogen en klauwen, alles als bevroren voor
een kritische blik. Ofwel is je eindproduct”, zo vervolgde hij, “een vage vlek
zonder enig detail, maar eentje die snelheid en beweging suggereert.”
adventshomilie citeerde de predikant een theoloog die zei dat nadenken over God
hetzelfde is als te trachten een overvliegende vogel te tekenen. “Je eindproduct
kan een gedetailleerde tekening zijn van zijn vleugels, vastgelegd in één
bepaalde positie, van zijn pluimen, ogen en klauwen, alles als bevroren voor
een kritische blik. Ofwel is je eindproduct”, zo vervolgde hij, “een vage vlek
zonder enig detail, maar eentje die snelheid en beweging suggereert.”
We zijn
allemaal theologen, zei hij. Allemaal maken we ons verschillende
voorstellingen van God, gedetailleerde
beelden of beelden vol beweging. Verkiezen we het ene beeld boven het andere,
of behouden we hoe dan ook de twee, in spanning met elkaar?
allemaal theologen, zei hij. Allemaal maken we ons verschillende
voorstellingen van God, gedetailleerde
beelden of beelden vol beweging. Verkiezen we het ene beeld boven het andere,
of behouden we hoe dan ook de twee, in spanning met elkaar?
Als ik aan God denk als ergens een punt ver
weg in hoge hemels, dan word ik er mij soms
van bewust dat ik ‘de overvliegende vogel’ aan het schilderen ben. Een andere
keer gebeurt het juist vóór mijn raam. Dan kan ik alle details van vleugels en
pluimen en alle zijden van zijn kleine snavel bewonderen, tot hij opvliegt.
Jennifer Grant
weg in hoge hemels, dan word ik er mij soms
van bewust dat ik ‘de overvliegende vogel’ aan het schilderen ben. Een andere
keer gebeurt het juist vóór mijn raam. Dan kan ik alle details van vleugels en
pluimen en alle zijden van zijn kleine snavel bewonderen, tot hij opvliegt.
Jennifer Grant
