Gisteren mocht ik voorgaan in de slotviering van het congres van de pastorale verantwoordelijken van de Europese sj-colleges. Een vreugdevolle viering, aan het einde van een geslaagd congres, in de prachtige basiliek van Loyola.
Ontroerend om eucharistie te vieren net naast het kasteel van Loyola, de bakermat van het hele ignatiaanse avontuur. Het wonder van de doorlopende menswording op de plaats die aan oorsprong ligt van de “humaniora”.
De voorbije dagen werd veel gesproken en nagedacht over werken aan en over de grenzen; ook over architectuur, muziek, video, schilderkunst … als bemiddelingen die jongeren op weg kunnen helpen naar het ontdekken van God en van Jezus. In de viering hebben we die ervaringen kunnen benoemen en aanbieden.
Ignatius nodigt uit en leert om God te vinden en te dienen in alle dingen. Wat een heerlijke uitdaging om onze mensenwerkelijkheid – in zijn schoonheid én zijn banaliteit – te leren zien als een vindplaats van God. Heerlijk omdat het maakt dat de banaliteit – het grootste deel van ons bestaan – bron kan worden van godservaring en dus van vreugde.
