Onlangs sprak ik pastorale verantwoordelijken van het bisdom Brugge toe bij de start van het nieuwe jaar. Ik blikte, vertrekkend van vier video’s, terug op het voorbije jaar om daar inspiratie uit te halen. Graag enkele uittreksels. (5/8)
In het voorjaar van
2013 kon ik de aartsbisschop beluisteren. Het thema was: “Heeft de Kerk nog toekomst?” De stelling die Mgr Léonard verdedigde
was uitdagend én confronterend tegelijk.
2013 kon ik de aartsbisschop beluisteren. Het thema was: “Heeft de Kerk nog toekomst?” De stelling die Mgr Léonard verdedigde
was uitdagend én confronterend tegelijk.
Hij begon met te stellen
dat de enige instelling op aarde die toekomst heeft, net de Kerk is. En wel om
de eenvoudige reden dat ze de enige instelling is die door God zelf gewild is.
Tegelijkertijd stelde aartsbisschop Léonard dat het mogelijk is dat de Kerk in
onze streken op een bepaald ogenblik en voor een bepaalde duur zou verdwijnen.
Ter illustratie noemde hij wat er gebeurde met de Kerk in Noord-Afrika die naar
het einde van de 7de eeuw toe bijna volledig verdween, na een
eeuwenlange bloei gekend te hebben. Hij vertelde dit in alle rust en eenvoud.
Ik zou bijna zeggen, in het volste vertrouwen.
dat de enige instelling op aarde die toekomst heeft, net de Kerk is. En wel om
de eenvoudige reden dat ze de enige instelling is die door God zelf gewild is.
Tegelijkertijd stelde aartsbisschop Léonard dat het mogelijk is dat de Kerk in
onze streken op een bepaald ogenblik en voor een bepaalde duur zou verdwijnen.
Ter illustratie noemde hij wat er gebeurde met de Kerk in Noord-Afrika die naar
het einde van de 7de eeuw toe bijna volledig verdween, na een
eeuwenlange bloei gekend te hebben. Hij vertelde dit in alle rust en eenvoud.
Ik zou bijna zeggen, in het volste vertrouwen.
“Wat God
begint, voltooit Hij”. Zo leert ons de apostel Paulus in zijn brief aan de
Filippensen (Fil 1, 6). Geloven wij dit? Geloven wij zo in God dat wij,
tegelijkertijd alles doen wat in onze
macht en verantwoordelijkheid ligt, en, tegelijkertijd God God laten zijn en de
zaak helemaal aan Hem durven toevertrouwen? “Indien de Heer het huis niet bouwt, bouwen vergeefs de knechten …”
(Ps 127)
begint, voltooit Hij”. Zo leert ons de apostel Paulus in zijn brief aan de
Filippensen (Fil 1, 6). Geloven wij dit? Geloven wij zo in God dat wij,
tegelijkertijd alles doen wat in onze
macht en verantwoordelijkheid ligt, en, tegelijkertijd God God laten zijn en de
zaak helemaal aan Hem durven toevertrouwen? “Indien de Heer het huis niet bouwt, bouwen vergeefs de knechten …”
(Ps 127)
Kort voor Ignatius
van Loyola stierf vroeg een jonge jezuïet hem wat hij zou doen mocht de Paus
hem mededelen dat hij beslist had de Sociëteit van Jezus op te heffen. Een
vraag die, al bij al, niet zo vreemd was, vermits dit aan het einde van 18de
eeuw ook effectief gebeurd is. Ignatius dacht even na en had meteen zijn
antwoord klaar. Hij zei: “Ik denk dat ik
even naar de kapel zou gaan om te bidden voor het Allerheiligste en dat ik
vervolgens, met nog grotere vreugde en
energie, zou beginnen met iets anders, tot meerder eer en glorie van God.”
van Loyola stierf vroeg een jonge jezuïet hem wat hij zou doen mocht de Paus
hem mededelen dat hij beslist had de Sociëteit van Jezus op te heffen. Een
vraag die, al bij al, niet zo vreemd was, vermits dit aan het einde van 18de
eeuw ook effectief gebeurd is. Ignatius dacht even na en had meteen zijn
antwoord klaar. Hij zei: “Ik denk dat ik
even naar de kapel zou gaan om te bidden voor het Allerheiligste en dat ik
vervolgens, met nog grotere vreugde en
energie, zou beginnen met iets anders, tot meerder eer en glorie van God.”
Hoe zal onze Kerk
eruit zien, over 10 jaar, over 20 jaar? Welke structuren zullen we kennen, hoe
zal het ambt evolueren, de parochies, de liturgie, het samenleven met de Islam
en mogelijks met nog andere godsdiensten,
hoe zal ons katholiek onderwijs, het verenigingsleven evolueren …. Ik
weet het oprecht niet. Vermits onze samenleving en cultuur, hier net zo goed
als elders, aan een razendsnel tempo veranderen, kan het bijna niet anders dat
ook onze eeuwenoude geloofstraditie en gelovige gebruiken flink door mekaar
worden geschud. Het zou vreemd om niet te zeggen problematisch zijn mochten we
niets merken in onze Kerk van die massieve beschavingscrisis die we doormaken.
Vaststaat dat we van alles zullen moeten loslaten. Ook zaken die ons dierbaar
zijn. Het nieuwe dat zal komen zal anders zijn. Beter aangepast aan onze nieuwe
tijd.
eruit zien, over 10 jaar, over 20 jaar? Welke structuren zullen we kennen, hoe
zal het ambt evolueren, de parochies, de liturgie, het samenleven met de Islam
en mogelijks met nog andere godsdiensten,
hoe zal ons katholiek onderwijs, het verenigingsleven evolueren …. Ik
weet het oprecht niet. Vermits onze samenleving en cultuur, hier net zo goed
als elders, aan een razendsnel tempo veranderen, kan het bijna niet anders dat
ook onze eeuwenoude geloofstraditie en gelovige gebruiken flink door mekaar
worden geschud. Het zou vreemd om niet te zeggen problematisch zijn mochten we
niets merken in onze Kerk van die massieve beschavingscrisis die we doormaken.
Vaststaat dat we van alles zullen moeten loslaten. Ook zaken die ons dierbaar
zijn. Het nieuwe dat zal komen zal anders zijn. Beter aangepast aan onze nieuwe
tijd.
Met andere woorden,
al die veranderingen die we nu meemaken en de nog talrijker die ons te wachten
staan, hoeven ons niet te verontrusten, ook al is het vaak niet comfortabel. Ze zijn veeleer een uitnodiging om dichter te
komen bij de kern van ons geloof: het geloof in de voorzienige liefde van God,
die recht schrijft op de kromme lijnen van ons eigen persoonlijk leven en op
dat van onze Kerk en onze samenleving. Het enige dat van ons gevraagd wordt is
dat wij ons 100% inzetten, met al de middelen die de onze zijn. Binnen de Kerk,
samen met vele anderen.
al die veranderingen die we nu meemaken en de nog talrijker die ons te wachten
staan, hoeven ons niet te verontrusten, ook al is het vaak niet comfortabel. Ze zijn veeleer een uitnodiging om dichter te
komen bij de kern van ons geloof: het geloof in de voorzienige liefde van God,
die recht schrijft op de kromme lijnen van ons eigen persoonlijk leven en op
dat van onze Kerk en onze samenleving. Het enige dat van ons gevraagd wordt is
dat wij ons 100% inzetten, met al de middelen die de onze zijn. Binnen de Kerk,
samen met vele anderen.
De uitdrukking “Ik doe mijn best en God doet de rest” is
niet alleen een diepe wijsheid. Het is ook de kern van onze heilsgeschiedenis.
De schepping van God is een doorlopend verhaal, tot op vandaag. Ook al kunnen
de vormen die Gods voorzienige en zorgzame liefde aanneemt verrassen en heel
verschillend zijn van wat wij zelf verwacht hadden. De gelovige mens is een
hoopvolle mens die vertrouwvol de toekomst tegemoet gaat. Vertrouwen dat dat
God de door Hem gestichte Kerk niet in de steek laat, maar haar blijft
koesteren.
