Bij extreme levenservaringen zijn wij geneigd om op steeds dezelfde wijze te
reageren – met stilte.
reageren – met stilte.
Stilte bij verschrikkelijke leegte – als
we iets of iemand verloren hebben
waarvan we heel erg hielden, en we voor ons verdriet geen woorden vinden.
Stilte bij overdadige volheid – vreugde of dankbaarheid of verwondering, als
woorden tekort schieten voor wat we voelen. Leegte en volheid hebben veel met
elkaar gemeen.
In het hartje van de winter vinden we het punt waar de volheid van de
eeuwigheid – het leven van God zelf – is
zichtbaar geworden in menselijke gedaante. God wordt zichtbaar in de duisternis
van een lege schoot. De volheid heeft de leegte nodig om zichzelf kenbaar te
maken – en dit alles in de stilte van de nacht, wanneer de wereld slaapt
Margaret Silf
