Ik heb zonet enkele uitspraken gelezen die Kardinaal Martini sj doet in een zopas verschenen interviewboek met een Duitse medebroeder over de jeugd.
Hij doet er een vurige oproep aan de Kerk om de dialoog aan te gaan met de jeugd. Niet vanuit een hiërarchische positie. Maar wel op voet van gelijkwaardigheid.
Hij stelt zich niet moraliserend op. Dat is niet de stijl van Martini. Toch zegt hij dat vele jongeren “noch kracht noch geestelijke spieren hebben. Met spieren verwijs ik naar het feit dat je erop vertrouwt dat je een bijdrage kan leveren tot het redden van het leven van een ander, tot het gelukkig maken van anderen, het feit je bewust te zijn dat dit ook jouw taak is.”
«Jongeren opvoeden tot mensen voor anderen», zo omschreef wijlen pater Arrupe sj meer dan 30 jaar geleden de opvoedkundige taak van de Sociëteit.
Laat ons nog maar een tijdje verderdoen met onze «Sociale Projecten«!
(Carlo Maria Martini sj en Georg Sporschill sj, Ueber das Risiko des Glaubens, Herder Freiburg, 2008, Duitsland, 142 pp)
