Het marktmechanisme is de motor van het wereldwijde economisch systeem. En het economisch systeem is de eerste bekommernis van de politici. De politieke leiders van de grote wereldmachten zijn thans druk bezig om middels massale plannen met onvoorstelbare financiële injecties de vraag terug op te vijzelen.
De economen en de beleidsmakers beschikken nu gelukkig over heel wat instrumenten waardoor de gevolgen van deze systeemcrisis kunnen verzacht worden. Maar of ze zullen slagen in hun opzet? Op korte termijn? Op middellange termijn? Op lange termijn? Niemand die het weet. De toekomst zal het uitwijzen.
Duidelijk is wel dat het ganse systeem weinig met ratio te maken heeft. De rede lijkt hier ver zoek. Het heeft veel meer weg van een publiek geloof, een zich toevertrouwen aan een dynamiek die in laatste instantie aan elke menselijke controle ontsnapt. Weliswaar een geloof van een heel bijzondere soort. Maar toch een geloof.
Dit is wel vervelend. Want politiek niet correct. Alvast niet in het hooggeseculariseerde West-Europa waar geloof nu weliswaar terug een plaatsje aan het krijgen is, maar, officieel althans, enkel in de privésfeer.
