Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org.
Ik geef toe dat ik de neiging heb mij wat
onhoffelijk uit te laten over
onderwerpen als hoge ouderdom, vieringen van vijftig jaar huwelijk, of
nieuw geboren baby’s. Het is niet zo dat ik daarvoor geen belangstelling heb of kan tonen. Maar ik heb
het echt moeilijk met al die uitroepen van ha! en ho! Die dingen maken toch
maar gewoon deel uit van het leven, nietwaar? Iedere dag worden er baby’s
geboren! Mensen zijn nu eenmaal in staat om hun vijftigste of soms zelfs hun
negentigste verjaardag te vieren.
Intussen ben ik tot het besef gekomen dat
deze ogenblikken waarvoor ik nogal vlot over heen ga, eigenlijk de mirakels
zijn van ons leven van iedere dag.
deze ogenblikken waarvoor ik nogal vlot over heen ga, eigenlijk de mirakels
zijn van ons leven van iedere dag.
Ja, geboorte en ouderdom mogen nog zo gewoon
zijn, maar net in het gewone laat God
zich kennen. Wat wij zouden moeten vieren is de ontzagwekkende mogelijkheid
voor een mens om 100 jaren lang te kunnen leven, een hele eeuw geschiedenis te
mogen meemaken. Wij zouden God moeten prijzen en loven voor het mirakel hoe in
negen maanden tijd een verbazingwekkend en uiterst ingewikkeld organisme met
bewustzijn gevormd kan worden. Ondanks het feit dat deze dingen gewoon blijven
doorgaan, toch dragen ze in zich een duidelijk mirakel-karakter, en dat pakt
ons. Of dit zou het toch moeten doen.
zijn, maar net in het gewone laat God
zich kennen. Wat wij zouden moeten vieren is de ontzagwekkende mogelijkheid
voor een mens om 100 jaren lang te kunnen leven, een hele eeuw geschiedenis te
mogen meemaken. Wij zouden God moeten prijzen en loven voor het mirakel hoe in
negen maanden tijd een verbazingwekkend en uiterst ingewikkeld organisme met
bewustzijn gevormd kan worden. Ondanks het feit dat deze dingen gewoon blijven
doorgaan, toch dragen ze in zich een duidelijk mirakel-karakter, en dat pakt
ons. Of dit zou het toch moeten doen.
Andy Otto
