Enkele dagen geleden ontspon zich op een studiedag over het jezuïetenonderwijs een debat over het godsdienstonderricht, vroeger en nu. Een oudere man, zelf oud-leerling, gaf een nederig en onthutsend getuigenis. Hij stelde de vraag welke de impact was geweest van de christelijke vorming, die hij en zijn klasgenoten, bijna 60 jaar geleden, gekregen hadden. “Niet veel”, stelde hij vast “te oordelen naar de gesprekken die wij achteraf voerden tijdens onze klasreünies”.
Betekent dit dat de geloofsoverdracht toen reeds in crisis was? Of zegt het eerder iets over de grote weerstand die er bestaat in hart van de mens ten aanzien van God en het Evangelie?
Je leven toevertrouwen aan God, leven van de liefde van Christus in huwelijk of doorheen de evangelische raden … Het is een kostbare en zeldzame genade.
Altijd geweest.
