Toen ik onlangs communie uitreikte diende er zich een klein meisje aan; ik schat dat ze 8 of 9 jaar oud was. Heel geconcentreerd reikte ze haar handen uit Bij het ontvangen van de hostie zei ze, duidelijk hoorbaar, “danku”. Meteen herpakte ze zich. Er verscheen een brede glimlach op haar lippen en alsof ze betrapt was zei ze: “oh, pardon, amen!”.
Er is uiteraard niets op tegen om te danken als je een geconsacreerde hostie in je handen krijgt. Daar zijn zelfs veel goede redenen toe. Maar antwoorden met “amen, net nadat de priester “lichaam van Christus“ gezegd heeft, is nog iets anders.
Amen betekent letterlijk: “Ja, het is waar”. Het is de christen die belijdt dat hij gelooft dat in dat stukje brood de Verrezen Heer op een heel bijzondere wijze zelf aanwezig is.
