ik een artikel in het Tijdschrift voor geestelijk leven over internetpastoraat.
Hier enkele uittreksels (5/6)
addertjes verborgen in het digitale gras. Ik denk hierbij vooral aan het geweld
dat welig tiert in de sociale media, in het bijzonder op Facebook (FB). Het is
ontluisterend hoe sommige christenen op dit publiek forum op elkaar inhakken. Het
gaat hierbij ook over belijdende gelovigen, nogal vaak met een behoudsgezinde
gevoeligheid.
internet een ontremmend karakter heeft. De verticale structuur van de digitale
omgeving maakt bovendien dat ieder op hetzelfde niveau staat, ook wie elders
niet aan de bak komt. Samen met de quasi afwezigheid van filters in de sociale
media geeft dit een cocktail die niet van aard is om het niveau van het debat te
verhogen.
dat zich een schare van zelfverklaarde specialisten aandient die met grote
stelligheid standpunt innemen over onderwerpen waar ze vaak nauwelijks iets
vanaf weten. Tot daar. Vervelender is dat ze er vaak niet voor terugdeinzen
onaangename reacties te geven op de input van mainstream christenen.
dat deze laatste de neiging hebben om zichzelf te censureren, lees, zich terug
te trekken uit de sociale media, althans als het gaat over religieuze
onderwerpen. Hierdoor dreigen deze druk bezochte digitale marktplaatsen
gemonopoliseerd te worden door een kleine maar heel actieve minderheid van
christenen die een vertekend beeld geven van wat christen zijn vandaag kan
betekenen.
