In “De Standaard” van vandaag publiceert Mark
Reynebeau een artikel met als titel: “Jezuïeten zijn oppertjeven”. Ondertitel
is “”Jezuïtisme”: de hardnekkigheid van een vooroordeel”. In het artikel worden
die vooroordelen uitvoerig beschreven. Toen ik ze las voelde ik ergernis omdat
ze vrij ongenuanceerd worden weergegeven. De correctie komt evenwel in de
laatste twee paragrafen. Ze is nogal massief. Ze stemt wel tot nadenken.
Reynebeau een artikel met als titel: “Jezuïeten zijn oppertjeven”. Ondertitel
is “”Jezuïtisme”: de hardnekkigheid van een vooroordeel”. In het artikel worden
die vooroordelen uitvoerig beschreven. Toen ik ze las voelde ik ergernis omdat
ze vrij ongenuanceerd worden weergegeven. De correctie komt evenwel in de
laatste twee paragrafen. Ze is nogal massief. Ze stemt wel tot nadenken.
In zekere zin was de jezuïetenorde hiermee
het eerste slachtoffer van wat in de letterlijke zin populisme kan worden
genoemd: afkeer voor en wantrouwen in de elite, hier een culturele elite. Veel
van haar critici voelden zich intellectueel niet tegen haar opgewassen,
vreesden haar daarom en verdachten haar van slinkse trucs.
het eerste slachtoffer van wat in de letterlijke zin populisme kan worden
genoemd: afkeer voor en wantrouwen in de elite, hier een culturele elite. Veel
van haar critici voelden zich intellectueel niet tegen haar opgewassen,
vreesden haar daarom en verdachten haar van slinkse trucs.
Zo kreeg slim zijn een negatieve betekenis
als sluwheid, werd discretie gezien als achterbaksheid, kreeg goed georganiseerd
zijn de aanblik van een complot en werd een ingenieuze vondst een jezuïetenstreek.
En vooroordelen leiden vaak een lang leven.
als sluwheid, werd discretie gezien als achterbaksheid, kreeg goed georganiseerd
zijn de aanblik van een complot en werd een ingenieuze vondst een jezuïetenstreek.
En vooroordelen leiden vaak een lang leven.
