Soms heeft
de opgestapelde pijn en spanning de grens van het draaglijke bereikt, en sta ik
voor een relatie die geen toekomst meer heeft. Moet ik dan nog altijd blijven
vergeven ? Ook als de ander er niet om vraagt, of helemaal geen schuld bekent ?
Ik denk van ja, al is het maar omwille van je eigen innerlijke vrede, want die
moet je tenslotte ook terugvinden.
de opgestapelde pijn en spanning de grens van het draaglijke bereikt, en sta ik
voor een relatie die geen toekomst meer heeft. Moet ik dan nog altijd blijven
vergeven ? Ook als de ander er niet om vraagt, of helemaal geen schuld bekent ?
Ik denk van ja, al is het maar omwille van je eigen innerlijke vrede, want die
moet je tenslotte ook terugvinden.
Maar dan
moet je dit wel bedenken. Echt vergeven, met hart en ziel is nooit het effect
van een eigenmachtige wilsbeslissing. Het vergeven wordt ons geschonken,
evenzeer als de vergeving. Ook het vergeven is genade. Alleen God kan het kwaad
vergeven. Maar Hij nodigt ons uit deel te nemen aan zijn barmhartigheid, en de
genade daartoe zal Hij ons schenken wanneer de tijd ervoor rijp is.
moet je dit wel bedenken. Echt vergeven, met hart en ziel is nooit het effect
van een eigenmachtige wilsbeslissing. Het vergeven wordt ons geschonken,
evenzeer als de vergeving. Ook het vergeven is genade. Alleen God kan het kwaad
vergeven. Maar Hij nodigt ons uit deel te nemen aan zijn barmhartigheid, en de
genade daartoe zal Hij ons schenken wanneer de tijd ervoor rijp is.
Een anonieme jezuïet
