Een Londenaar wordt per dag door gemiddeld 300 beveiligingscamera’s opgenomen. Toen ik de voorbije zomer doorheen Frankrijk reed, zag ik ze om de haverklap: vaste radars en verdekt opgestelde politieagenten die de snelheid controleren.
Soms ergerlijk. Zeker als je geflitst wordt. Maar is dit nu echt de dictatuur van Big Brother? Is dit onverenigbaar met ons recht op privacy?
De statistieken van de criminaliteit geven duidelijk aan dat de camera-ogen zorgen voor een daling van het aantal misdrijven. Op de autoweg is het verschil zonder meer spectaculair. Wat een rust.
Is dit werkelijk allemaal zo nieuw? Vroeger had je, in de stad en in de dorpen, ook alle mogelijke ogen die je in de gaten hielden. Oude mensjes die de hele dag aan het raam of op een stoel in het deurgat zaten. Sociale controle kan verstikkend zijn. Maar het heeft zo ook z’n voordelen.
Vrijheid is pas bevrijdend als er regels zijn. De naleving van die regels moet kunnen worden verzekerd. Nieuwe tijden vragen technieken.
De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dit geldt ook voor mensen uit de 21ste eeuw.
