Gisteren, in het vliegtuig naar Warschau, zat ik naast een Indiër. Hij bestempelde zichzelf als een agnost met hindoe-achtergrond. Dit belette hem niet om gedurende de hele vlucht geanimeerd te vertellen over zijn visie op godsdienst en over de uitdagingen waarvoor India staat. De man was even kritisch als authentiek. Zowel naar zijn eigen traditie als naar het Christendom en de Islam.
De grote bijdrage van het Christendom tot de Indische samenleving vond hij de daadwerkelijke inzet van christenen voor de armen en rechtelozen. Jezus vond hij de mooiste mens die er ooit geleefd had en voor Moeder Theresa had hij een grenzenloze bewondering. Van de moslims waardeerde hij dan weer hun zin voor onderlinge verbondenheid en broederlijkheid en hun bijdrage tot de culturele bloei van India. Hij had ook bikkelharde kritiek op de Kerk en wat hij haar “proselitisme” noemde, alsook op het Westerse superioriteitsgevoel tav de rest van de wereld.
Zelf kwam ik in het gesprek nauwelijks aan de bak en dat was misschien niet slecht ook. Mijn inbreng beperkte zich vnl tot het stellen van vragen. Uiterst boeiend om zo’n kritische intellectueel uit een andere traditie te bevragen over je eigen traditie en over de zijne. De ontmoeting met de ander is een plaats bij uitstek om mee inzicht te verwerven in je eigen identiteit.
In Gdansk stond Pawel, een jonge medebroeder, mij op te wachten in de luchthaven om mij naar een groot SJ-huis in Gdynia te brengen. Straks begint hier de tweejaarlijkse bijeenkomst de van Europese SJ-“roepingenpromotoren”.
In dit huis wonen onder meer 25 novicen: jonge mannen die hun 2-jarige proeftijd lopen in de SJ: het zijn de kandidaten voor de SJ van de Noord-Poolse provincie en voor Rusland en Oekraïne. Ook heel wat andere jonge jezuïeten leven en werken hier, verbonden aan het nabije college, de parochie, het retraitehuis of het ignatiaanse vormingscentrum voor bedrijfsleiders.
