Ik heb dit jaar heel wat Dostojewski gelezen. Soms wat het op de tanden bijten. Beschrijvingen kunnen heel lang zijn, en soms lijkt het verhaal zich te verliezen in steeds weer nieuwe zijlijnen.
De kracht van Dostojewski ligt voor mij in zijn vermogen om telkens weer de schoonheid van de mens te ontsluieren. In het bijzonder bij mensen die lijden.
Vaak onverwacht, midden in een crisismoment, toont hij hoe het de liefde is en enkel de liefde die de mens redt. En ook dat de armen, geestelijk of materieel, hier op een heel eigen wijze voor openstaan.
Hij schrijft niet vaak uitdrukkelijk over het Evangelie. Maar elk woord ademt het uit.
