Enkele jaren geleden wandelde ik met Alain, een medebroeder, doorheen Granada. Hij maakte de ene foto na de andere. Desgevraagd verzekerde hij me dat zijn digitale camera hem helemaal niet belette om rustig te genieten van de stad. Welintegendeel. Zijn camera maakte dat hij des te oplettender was voor onverwachte schoonheid.
Sindsdien hem ikzelf voldoende digitale foto’s gemaakt om te weten dat dit inderdaad zo kan zijn. De beperking van het gezichtsveld hoeft niet te leiden tot een inkrimping van het contact met de werkelijkheid. Het kan zelf een weg zijn om er dieper in door te dringen.
En dat geldt niet enkel voor een camera.
