Tijdens een vorming die ik onlangs gaf, kwam ik tot het verheugende inzicht dat, naar goede ignatiaanse traditie, de Heilige Drievuldigheid een belangrijke plaats inneemt in mijn werk. Het gaat hierbij, nog steeds naar goede ignatiaanse traditie, uiteraard over een “gecontextualiseerde” Drievuldigheid: YouTube, Twitter en Facebook; of ruimer, video, blogging en sociale netwerken: beeld, tekst, en netwerking.
Teksten schrijven doe ik al lang. Netwerking is voor mij ook al geruime tijd een verworvenheid. De (relatieve) nieuwigheid voor mij is het bewust gebruiken van beeldmateriaal.
De bekering van Ignatius heeft alles te maken met ver-beeld-ing: de ervaring dat de beeldrijke heiligenlevens en evangelieverhalen die hij las op zijn ziekbed op hun beurt allerhande beeldrijke herinneringen uit zijn persoonlijk leven wisten op te roepen. En wel met zo’n kracht dat ze hem op het spoor wisten te brengen van de diepste en meeste intieme krachten en gedrevenheden in zijn innerlijk leven; bewegingen die hij geleidelijk aan in verband ging brengen met Gods werking in zijn ziel. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de door hem uitgewerkte Geestelijke Oefeningen systematisch beroep doen op de verbeeldingskracht.
De Antwerpse medebroeders uit de 17de eeuw deden maar wat graag beroep op Rubens om de verbeelding van de gelovigen te “boosten”. De regelmatige bezoeker van deze blog zal al begrepen hebben dat ik nogal wat tijd doorbreng op YouTube, Vimeo en konsoorten.
De tijden en de technische middelen veranderen. Maar de mens blijft dezelfde.
