In de zomer van 1996 was ik met een groep Franse studenten in India op bouwkamp. Gedurende enkele dagen blokletterden al de grote Indische kranten op hun voorpagina: “Mother is dying” en “Mother is agonising”. Eenieder wist wie “Mother” was. Het ging over Moeder Theresa van Calcutta.
Normaal, zou het kunnen lijken, dat dit de voorpagina haalde. Zo’n beroemdheid!
Maar dan moet je wel weten dat die vrouw en haar duizenden medezusters werk deden dat in India traditioneel als totaal onwaardig om niet te zeggen als aanstootgevend werd beschouwd: de lijflijke zorg voor de allerarmsten. Daar blijft een deftig mens immers met zijn handen af.
Een jaar later kreeg diezelfde vrouw in India een staatsbegrafenis.
Het is pas onlangs bekend geworden in het grote publiek dat Moeder Theresa het grootste deel van haar leven als Moeder van de allerarmsten in de volledige nacht heeft doorgebracht. Hoezeer zij er ook naar smachtte, zij voelde Gods aanwezigheid niet. De genietingen van het geloof – om een mooie oude Vlaamse uitdrukking te gebruiken – waren haar doorgaans niet toegankelijk.
Moeder Theresa heeft zuiver op biddend geloof en verlangen geleefd. Daaruit heeft zij haar kracht geput gedurende haar lange tocht door de woestijn.
Ook in Vlaanderen kunnen wij veel van haar leren.
