Ik ben even binnengesprongen in het klooster waar mijn laatste tante Nonneke vorig jaar overleden is. De hele congregatie telt nog 21 leden en de gemiddelde leeftijd is 82 jaar. De sfeer was hartelijk en er werd meteen een bordje met pannenkoek bijgezet.
Na afloop heb ik de zusters een rondleiding gegeven op de website van de Vlaamse jezuïeten: 10 oude dametjes keken geboeid en goedlachs. Een wereld die voorbijgaat. En wat brengt de nieuwe?
Zonet heb ik een “troostend” element van antwoord gelezen uit de pen van kardinaal Carlo Martini sj die in “America” uitvoerig nadenkt over de postmoderne Kerk. De tekst zelf vond ik in “Whispers in the loggia” (dd 8 mei), de beste blog die ik ken met nieuws uit de Katholieke Kerk.
Martini heeft het over wat nodig is om vandaag het geloof in Jezus Christus te verkondigen in een postmoderne cultuur. Het vooronderstelt een houding die gekenmerkt wordt door 4 aspecten:
ð Wees niet bang voor diversiteit.
ð Neem risico’s.
ð Word vriend van armen.
ð Voed jezelf met het Evangelie.
ð Neem risico’s.
ð Word vriend van armen.
ð Voed jezelf met het Evangelie.
Om hiertoe te komen stelt Martini 4 oefeningen voor:
ð Lectio divina
ð Zelfbeheersing
ð Stilte
ð Nederigheid.
ð Zelfbeheersing
ð Stilte
ð Nederigheid.
Over deze laatste oefening zegt Carlo Martini sj: “Denk niet dat het onze taak is om de grote problemen van onze tijd op te lossen. Geef ruimte aan de Heilige Geest. Hij werkt beter en diepgaander dan wijzelf. Hoed je ervoor om de Geest in anderen te doven: het is de Geest die ademt. Probeer liever gevoelig te zijn voor zijn meest subtiele bewegingen; en daarvoor heb je stilte nodig.”
