computer dicht, stop hem in mijn boekentasje en spring de trein uit. Nog even
naar het loket om een nieuwe 10-rittenkaart te kopen. Op het moment dat ik die
in mijn portefeuille stop besef ik plots dat ik mijn koffer in de trein heb
laten liggen. Menslievedeugd. Snel terug naar de loketbediende. Heel
vriendelijke man die meteen de telefoon in de hand neemt om contact op te nemen
met bewuste trein. Na twee minuten doet hij me teken: het is in orde. De koffer
is terecht. Ik kan hem ophalen in Kortrijk, het volgende station. Knap.
trein terug te nemen. Dezelfde man staat nog achter het loket. Hij is het
zaakje al vergeten. Ik niet. Even aarzel ik maar stap dan toch richting het
loket en doe de man teken. Ik toon hem mijn reistas en dank hem uitdrukkelijk. Meteen
herinnert hij zich het voorval en glundert.
gebruikelijk, naar het scherm waarop de treinen worden aangekondigd. Ik snap
het niet al te goed. De uren komen niet overeen met wat ik op mijn agenda had
opgeschreven. Plotsklaps staat de loketbediende naast me. Ongevraagd legt hij me uit dat er werken zijn en dat ik
beter een andere trein neem, wil ik niet overmatig veel vertraging hebben. Blijkbaar
herinnerde hij zich nog van enkele uren geleden met welke trein ik aangekomen
was en vermoedde, terecht, dat ik nu de trein terug nam.
Het is gewoon waar. Liefde, vriendelijkheid, dienstbaarheid … ze zijn
besmettelijk. Alleen, het geen ziektes. Je wordt er enkel maar beter van.
