Op dinsdag 26 november, is de apostolische exhortatie “Evangelii
Gaudium” verschenen. De eerste uitvoerige tekst, helemaal van de hand van Paus
Franciscus. Heerlijke lectuur!
Hier heeft u alvast enkele uittreksels.
Deel 3
Neen aan de
spirituele mondaniteit
spirituele mondaniteit
De spirituele mondaniteit, die schuil gaat achter de schijn
van godsdienstigheid en zelfs van liefde voor de Kerk, bestaat in het zoeken
van de menselijke eer en het persoonlijk welbevinden, eerder dan de
heerlijkheid van God. … (nr. 93)
van godsdienstigheid en zelfs van liefde voor de Kerk, bestaat in het zoeken
van de menselijke eer en het persoonlijk welbevinden, eerder dan de
heerlijkheid van God. … (nr. 93)
… Het gaat over wat men denkt te zijn een doctrinele of
disciplinaire veiligheid die leidt tot een narcistisch en autoritair elitisme.
Eerder dan te evangeliseren, gaat men hier de anderen op de rooster leggen en classificeren.
Eerder dan de ontvankelijkheid voor de genade te bevorderen, wordt de energie
verspild in controle. In beide gevallen is er geen eigenlijke belangstelling
voor Jezus Christus of de medemens. … (nr.
94)
disciplinaire veiligheid die leidt tot een narcistisch en autoritair elitisme.
Eerder dan te evangeliseren, gaat men hier de anderen op de rooster leggen en classificeren.
Eerder dan de ontvankelijkheid voor de genade te bevorderen, wordt de energie
verspild in controle. In beide gevallen is er geen eigenlijke belangstelling
voor Jezus Christus of de medemens. … (nr.
94)
Deze duistere mondaniteit
manifesteert zich in talrijke houdingen die tegengesteld lijken te zijn
maar die alle pretenderen om “de ruimte van de Kerk te bezetten.” Bij sommige
hiervan merkt men een in het oog springende zorg voor de liturgie en de
doctrine of het prestige van de Kerk, maar zonder dat er eigenlijke aandacht is
voor een reële insertie van het Evangelie in het Volk
Gods en in de concrete noden van de geschiedenis. … (nr. 95)
manifesteert zich in talrijke houdingen die tegengesteld lijken te zijn
maar die alle pretenderen om “de ruimte van de Kerk te bezetten.” Bij sommige
hiervan merkt men een in het oog springende zorg voor de liturgie en de
doctrine of het prestige van de Kerk, maar zonder dat er eigenlijke aandacht is
voor een reële insertie van het Evangelie in het Volk
Gods en in de concrete noden van de geschiedenis. … (nr. 95)
Deel 2
- Elke christen en elke gemeenschap dient te onderscheiden
welk het pad is dat de Heer aanwijst. Allen zijn we uitgenodigd om deze oproep
te beantwoorden: je eigen comfort verlaten en de moed hebben om naar de grenzen
te gaan die nood hebben aan het licht van het Evangelie. (nr 20) - De vreugde van het Evangelie is er voor heel het volk,
niemand mag er worden van uitgesloten. (nr 23) - Een excessieve centralisatie, eerder dan te helpen, maakt
het leven van de Kerk en haar missionaire dynamiek ingewikkelder. (nr 32) - Als je de pastoraal vanuit missionair oogpunt bekijkt dan eist dit
dat je het comfortabele pastorale criterium van “dat hebben we altijd zo
gedaan” loslaat. (nr 33) - Al de geopenbaarde waarheden vloeien voort uit dezelfde
goddelijke bron en worden geloofd met hetzelfde geloof. Maar sommigen onder hen
zijn belangrijker om het hart van het Evangelie meer rechtstreeks uit te
drukken. (Nr 36) - Er zijn vandaag de dag bepaalde gebruiken die, hoewel sterk geworteld in de loop van de
geschiedenis, niet langer op dezelfde wijze worden verstaan en waarvan de
boodschap doorgaans verkeerd wordt begrepen. Ze kunnen heel mooi zijn maar feit
is dat ze thans niet meer de zelfde dienst leveren voor het doorgeven van het
Evangelie. Laten we er niet voor terugschrikken om ze te herzien. (nr 43)
———————————————————————————————————————————-
Deel 1
- God wordt het nooit moe om te vergeven. Wij zijn het die het moe worden om zijn
vergeving te vragen (nr 3) - Het Evangelie, waar de heerlijkheid van het Kruis van
Christus schijnt, nodigt met aandrang uit tot vreugde. (nr 5) - Ik begrijp de mensen die droef worden in gevolge de ernstige moeilijkheden waarmee
ze geconfronteerd worden. Nochtans komt het erop aan om toe te laten dat beetje
bij beetje de vreugde van het geloof ontluikt. (nr 6) - Ik moet zeggen dat de de mooiste en meest spontane vreugdes
die ik in mijn leven heb gezien diegene zijn van heel arme mensen die weinig
hebben om zich aan vast te houden. (nr 7) - We worden ten volle mens als we meer dan mens worden, als we
God toelaten om ons boven onszelf uit te leiden om zo te komen tot ons meest
waarachtige zijn (nr 8) - De Kerk groeit niet door proselytisme maar “door aantrekking”.
Citaat van paus Benedictus door Paus Franciscus. (nr 14) - Het missionair bezig zijn is het paradigma van elke taak van
de Kerk.(nr 15) - Ik denk ook niet dat we van het pauselijk leergezag
definitieve of alomvattende uitspraken moeten verwachten over alle vragen die de Kerk
en de wereld aanbelangen. Het is niet wenselijk dat de Paus de plaatselijke
episcopaten vervangt in de onderscheiding van al de problematieken die zich
aandienen in hun territoria. In die zin, voel ik de noodzaak om vooruitgang te
boeken in een heilzame “decentralisatie”. (nr 16)
