Graag deel ik met u een stukje uit een homilie van medebroeder Hugo Roeffaers sj
“Tussen de vele wensen
die ik mocht ontvangen, luidde een als volgt:
Zou het niet fijn zijn als het leven een afstandsbediening zou hebben?
Terugspoelen
voor alle mooie momenten. Snel vooruit voor alle slechte momenten. En… pauze voor alle momenten
waarvan je
zou willen dat ze nooit voorbij gaan.
die ik mocht ontvangen, luidde een als volgt:
Zou het niet fijn zijn als het leven een afstandsbediening zou hebben?
Terugspoelen
voor alle mooie momenten. Snel vooruit voor alle slechte momenten. En… pauze voor alle momenten
waarvan je
zou willen dat ze nooit voorbij gaan.
Ik moest aan deze wens denken toen ik vandaag
in het Evangelie hoorde: “Zij bewaarde alles in haar hart”. Ja, ALLES, zowel de
goede momenten als de pijnlijke, gelukkige EN ongelukkige momenten. Vaak isoleren we de vreugde in ons leven, juist
zoals we dat met verdriet en pijn doen. In feite slingeren we zo voortdurend tussen twee werelden. Onze
vreugde zal voorbijgaand zijn, want zij
leeft alleen bij de gratie van afwezigheid van verdriet en pijn.
Echte vreugde maakt maar een kans als wij het aandurven niet langer in twee
werelden te leven, maar in één werkelijkheid. Die ene werkelijkheid is
doorweven van geluk en ongeluk, van leven en dood.
We kunnen voluit leven, niet omdat of zolang de dood afwezig is, maar ondanks
de dood. We kunnen echte vreugde beleven, niet omdat of zolang pijn en verdriet
afwezig zijn, maar in de mate wij het aandurven die pijn en dat verdriet zinvol
te doorleven.”
