De ervaring leert dat nogal wat (jonge) mensen moeilijk tot een diepere geestelijke ervaring komen, omdat ze geen of nauwelijks toegang hebben tot hun innerlijkheid (intériorité). Met innerlijkheid (aanwezigheid, bewustzijn …) wordt die innerlijke “ruimte” bedoeld waar je iets/iemand kunt ervaren, anders dan jezelf; mogelijks doorheen je affectiviteit, emoties, psyche of lichamelijkheid, maar tegelijk onderscheiden van die bemiddelingen. Ervaringen van innerlijkheid kunnen zijn diepe verwondering, vervulling, zinvolheid, je persoonlijk aangesproken/uitgenodigd weten, verbondenheid, verlatenheid …
Velen staat niet in contact met met hun eigen innerlijkheid om de goede reden dat het hen nooit geleerd is, dat ze niet weten dat er zulk een zijnsniveau bestaat.
God spreekt tot de mens op het niveau van die innerlijkheid. Als je evenwel té snel tot een religieuze ervaring wil komen, ttz, zonder voorafgaandelijk de ervaring van de innerlijkheid te hebben ontdekt, dreig je a priori voorbij te lopen aan de spirituele ervaring.
Tijd nemen om de innerlijkheid te verkennen en te cultiveren is geen verloren tijd. Het creëert de voedingsbodem waarop de eigenlijke religieuze ervaring kan tot bloei komen.
