Luisteren naar stilte – 6/7
Etty’s leven wordt
alsmaar hectischer en objectief uitzichtlozer. Niet in het minst door al de
beperkingen en vernederende verplichtingen die de bezetter oplegt aan de Joden.
Na verloop van tijd moet ze overdag werken in een transitkamp voor Joden. Dag
in dag uit gaat Etty Hillesum om met mensen die letterlijk gek worden van
angst. Die extreme ervaring van verbijstering maakt bij haar de impact van de
stilte enkel maar groter.
In haar nachtelijke dagboekaantekeningen tekent zich een
dubbele beweging af. Enerzijds grijpt ze steeds vaker terug naar die stilte en
voelt ze het verlangen om meer tijd door te kunnen brengen in die stilteruimte.
Anderzijds merk je bij Etty hoe die stilte een plaats wordt waar ze
geborgenheid en zelfs liefde ervaart. De stilte wordt voor haar een voedingsbron
waar ze kracht en energie opdoet. Steeds sterker voelt ze het verlangen zowel
die stilte als die liefdeskracht te delen met de wereld om haar heen.
Dit is eigenlijk onze enige morele taak: in zichzelf
grote vlaktes van rust ontginnen, steeds meer rust, zodat men deze rust weer
uitstralen kan naar anderen. En hoe meer rust er ìn de mensen is, des te
rustiger zal het ook in deze opgewonden wereld zijn.
En ergens ben ik zó licht vanbinnen, zo zonder enige
verbittering en heb zoveel kracht en liefde in me. Ik wil zo graag blijven
leven om de nieuwe tijd te helpen voorbereiden en om dat onverwoestbare in mij
behouden over te dragen naar de nieuwe tijd, die zeker zal komen.
Nikolaas Sintobin sj
