Graag dit uittrekel.
eigenaardige tic had. … Zodra deze zuster binnengekomen was, begon ze een
vreemd geluid te maken dat een beetje leek op wat je hoort als je twee schelpen
tegen elkaar schuurt. …
had zo graag mijn hoofd om willen draaien en de schuldige aan willen kijken die
zich vast niet bewust was van haar tic … Maar in mijn hart voelde ik dat het
beter was het uit liefde voor God te verdragen en deze zuster ook geen pijn te
doen. Ik bleef dus rustig. Ik probeerde me met de goede God te verenigen en dat
kleine geluidje te vergeten.
niet anders dan het inwendig gebed lijdend voort te zetten. Maar terwijl ik dus
te lijden had zocht ik een manier om me er niet aan te ergeren, en het
tenminste in het diepst van mijn ziel in vreugde en vrede te doorstaan.
plaats van me in te spannen om het niet te horen (wat toch niet lukte)
probeerde ik er juist goed naar te luisteren alsof het een schitterend concert
was. Mijn inwendig gebed (niet bepaald het gebed van rust) bestond eruit dat
concert aan Jezus aan te bieden.
