Ik merkte hen meteen op toen ik het treincoupé binnenkwam. Net achter mij zaten grootouders met hun kleinkind. Een meisje van 8 of 9 jaar, zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapt. Het kind was duidelijk goed opgevoed. De grootouders wisten hoe met het kind om te gaan. Maar het kind was bijzonder luidruchtig, en zou dat blijven gedurende de 4 uur durende reis.
Twee heren in het voertuig keken regelmatig achterom, duidelijk gestoord. Toen het meisje opnieuw de stem verhief vroeg een man aan de grootouders, op geërgerde toon, of ze “het geluid” niet een beetje lager konden zetten.
De grootmoeder was duidelijk niet aan haar proefstuk toe. Ze ging meteen naar de man toe, hurkte naast hem neer en knoopte het gesprek aan. Met hetzelfde geduld en vriendelijkheid waarmee ze omging met haar kleindochtertje.
Voor het vervolg van de reis was het rustig. Ook al bleef het meisje even luidruchtig.
