Ik ben trots op mijn kritische geest. Ik bespeur
onmiddellijk wat anderen verkeerd doen en oordeel bliksemsnel. Dat heeft me
vooruit geholpen in het leven. Ik reageer vlot en begin mijn opwerping met het inleidend
woordje “maar…”; ik geef assertieve commentaar,
of vraag hoffelijk: “waarom toch?” Ik ben geoefend in het ‘debatteren’ – van
het Franse werkwoord: ‘se battre’,
vechten. Om het eigen gelijk te doen triomferen, om mijn morele superioriteit
te bewijzen, om alle verantwoordelijkheid af te wijzen, om te scoren en te
krijgen wat ik wil. De toon en de spanning in het publieke debat zijn de
laatste tijd weer wat gestegen. Beter zich te wapenen.
onmiddellijk wat anderen verkeerd doen en oordeel bliksemsnel. Dat heeft me
vooruit geholpen in het leven. Ik reageer vlot en begin mijn opwerping met het inleidend
woordje “maar…”; ik geef assertieve commentaar,
of vraag hoffelijk: “waarom toch?” Ik ben geoefend in het ‘debatteren’ – van
het Franse werkwoord: ‘se battre’,
vechten. Om het eigen gelijk te doen triomferen, om mijn morele superioriteit
te bewijzen, om alle verantwoordelijkheid af te wijzen, om te scoren en te
krijgen wat ik wil. De toon en de spanning in het publieke debat zijn de
laatste tijd weer wat gestegen. Beter zich te wapenen.
Ik gebruik, zowat elk moment helaas, de
taal van het conflict. Die blijft gewoonlijk stokstijf staan bij uiterlijkheden
die me storen. Ik reduceer anderen tot hun buitenkant, tot een geestelijke aandoening,
tot een stoornis. Ik weet het wel, woorden hebben gevolgen: elke slachting
start met het gepreek van de deugdzame die anderen vonnist.
taal van het conflict. Die blijft gewoonlijk stokstijf staan bij uiterlijkheden
die me storen. Ik reduceer anderen tot hun buitenkant, tot een geestelijke aandoening,
tot een stoornis. Ik weet het wel, woorden hebben gevolgen: elke slachting
start met het gepreek van de deugdzame die anderen vonnist.
De taal van de liefde zwenkt mijn aandacht resoluut
naar ieders binnenkant; naar wat er gaande is in mezelf en in de ander. Ik sta
stil en luister naar wat ons bezielt: onze zorgen en vreugden, hoop en
verdriet. Ik ontdek dat we uiteindelijk allemaal naar hetzelfde verlangen: wat warmte,
een troostend woord, een geschenkje, bijstand, verzorging, wat onverdeelde aandacht,
een knuffel, bescherming, respect… De taal van de liefde is zoveel
vindingrijker.
naar ieders binnenkant; naar wat er gaande is in mezelf en in de ander. Ik sta
stil en luister naar wat ons bezielt: onze zorgen en vreugden, hoop en
verdriet. Ik ontdek dat we uiteindelijk allemaal naar hetzelfde verlangen: wat warmte,
een troostend woord, een geschenkje, bijstand, verzorging, wat onverdeelde aandacht,
een knuffel, bescherming, respect… De taal van de liefde is zoveel
vindingrijker.
Ik beschouw mezelf als een hulpeloze
zuigeling voor God.
zuigeling voor God.
Van Hem alleen verwacht ik voldoening. Zo ontdek
ik in mezelf wat ik nodig heb.
Allemaal dingen die elke mens behoeft.
ik in mezelf wat ik nodig heb.
Allemaal dingen die elke mens behoeft.
De mens die zo aan de deur klopt wordt
opengedaan.
opengedaan.
Ik bid met de paus om de vrede die de
wereld niet geven kan.
wereld niet geven kan.
————————————————————————————
Bovenstaande tekst is een commentaar van Ludwig Van Heucke sj op de gebedsintentie van paus Franciscus voor de maand november 2018:
«Dat de taal van liefde en dialoog altijd luider mag klinken dan de taal van conflict.»
