Je wil het niet geloven, maar dit is een foto van een primitieve drinkbeker. Vijfhonderd jaar geleden heeft Ignatius van Loyola die gebruikt toen hij, een jaarlang, in Manresa verbleef. Dat is een klein stadje niet zo ver van Barcelona. Ignatius werkte er de basis uit van wat later zijn beroemde “Geestelijke Oefeningen” zouden worden.
Op de plaats zelf waar Ignatius verbleef in Manresa staat nu een joekel van een retraitehuis van de Spaanse jezuïeten. In het museumpje alsdaar fotografeeerde ik die beker.
Wat gek, dacht ik eerst toen ik dat ding zag. De artistieke waarde ervan is nihil Toch merkte ik dat ik het aangrijpend vond om die mok te zien. Gewoon al weten dat Ignatius die een jaarlang gebruikt heeft, brengt de man op de een of de andere manier echt dichterbij. Het zicht en de verbeelding maken nu eenmaal deel uit van onze menselijkheid. Het is goed ze te gebruiken. Ze maken het mogelijk om de werkelijkheid van dichterbij en intenser te ervaren.
Ignatius wist dat maar al te goed. In zijn methode om te bidden met de Bijbel raadt hij daarom aan om uitvoerig gebruik te maken van al de zintuigen en van de verbeelding. Ik heb zelf ervaren hoe krachtig dit kan zijn. Het maakt dat Jezus van een abstract begrip Iemand kan worden die je kunt ontmoeten. Noch min, noch meer.
Ja, ik ben blij dat ik die beker heb gezien.
Nikolaas Sintobin sj
